Polska przyspiesza dyplomację sportową. W Paryżu ruszyły rozmowy o partnerstwie z Francją i ścieżce do igrzysk. Jednocześnie Strategia Rozwoju Sportu 2040 staje się osią działań i punktem odniesienia dla kolejnych decyzji.
Polska delegacja, z ministrem sportu i turystyki Jakubem Rutnickim na czele, rozpoczęła wizytę w Paryżu od spotkań na najwyższym szczeblu ruchu olimpijskiego. Już na początku rozmowy wyznaczyły kierunek współpracy. Dotyczyły one zarówno planowania systemowego, jak i długofalowych ambicji olimpijskich.
W spotkaniach uczestniczyli m.in. prezeska Francuskiego Komitetu Olimpijskiego Amelie Oudea-Castera, dyrektor Krajowego Instytutu Sportu, Ekspertyzy i Wyników Fabien Canu oraz francuska minister sportu, młodzieży i życia społecznego Marina Ferrari. Przy tym skład rozmówców jasno pokazywał wagę wizyty.
W polskiej delegacji znaleźli się także wiceminister Piotr Borys, ambasador RP we Francji Jan Emeryk Rościszewski oraz Robert Korzeniowski. Czterokrotny mistrz olimpijski pełni dziś rolę doradcy ministra przy projekcie „IO Warszawa 2040”. Dlatego już na tym etapie było jasne, że rozmowy mają charakter operacyjny, a nie wyłącznie kurtuazyjny.
Polska strona buduje partnerstwo, które ma wzmocnić prace nad Strategią Rozwoju Sportu 2040. Jednocześnie celem jest przygotowanie gruntu pod ewentualne ubieganie się o organizację letnich igrzysk olimpijskich w perspektywie 2040 lub 2044 roku. Z kolei francuscy gospodarze dzielili się doświadczeniem zdobytym po Paryżu 2024 oraz w kontekście zimowych igrzysk Alpy 2030.
Francuski know-how na wagę medali
Najmocniejszą inspirację przyniosła wizyta w INSEP. To instytucja łącząca centralny ośrodek przygotowań z zapleczem naukowym dla sportu wyczynowego. Według danych omawianych przez polską delegację sportowcy szkoleni w tym systemie wywalczyli 37 z 64 francuskich medali olimpijskich w Paryżu.
Jednocześnie aż 24 dyscypliny olimpijskie korzystają tam z jednego domu treningowego. Całość uzupełnia sieć 32 referencyjnych ośrodków w całej Francji. W efekcie system spina rozwój talentów od wczesnej identyfikacji po poziom medalowy.
To model, który integruje codzienną pracę trenerów z nowoczesną diagnostyką i technologią. Przy tym zapewnia też wsparcie interdyscyplinarne. Z polskiej perspektywy kluczowe staje się więc pytanie, jak przełożyć tę architekturę na krajowe realia.
W praktyce oznacza to lepsze wykorzystanie Centralnego Ośrodka Sportu, Instytutu Sportu oraz zaplecza akademickiego. Robert Korzeniowski podkreślał, że taka wymiana doświadczeń bezpośrednio zasila założenia Strategii Rozwoju Sportu 2040. Co więcej, porządkuje ona ścieżki rozwoju talentów.
Konkrety współpracy i „efekt Paryża”
W Paryżu ważny głos wniosła także Amelie Oudea-Castera. Jako szefowa CNOSF i była minister sportu prowadziła Francję przez operację Paryż 2024. Jej doświadczenie w zarządzaniu projektem olimpijskim ma dziś szczególną wartość.
Oudea-Castera zwracała uwagę na powiązanie igrzysk z polityką miejską oraz dziedzictwem kulturowym. Dlatego te elementy mogą znaleźć odzwierciedlenie także w polskich planach. To wiedza praktyczna, a nie wyłącznie inspiracyjna.
Wizytę domknęło zwiedzanie Paris La Defense Areny. To obiekt, na którym podczas igrzysk rywalizowali pływacy i piłkarze wodni. Takie oględziny pozwalają lepiej zrozumieć skalę wymagań, logistykę oraz tempo pracy zaplecza technicznego.
Jakub Rutnicki zaprosił Marinę Ferrari do Polski. Chce pokazać jej projekty infrastrukturalne, z programem „Orlik” na czele. Francuzi docenili skalę inicjatywy obejmującej 2600 boisk w gminach, której odpowiednika we Francji dotąd nie wdrożono.
Ferrari oceniła, że po rozmowach dostrzega realną gotowość Polski do organizacji letnich igrzysk. Wskazała na kompetencje organizacyjne, infrastrukturę oraz kulturę sportu. Jednocześnie zaznaczyła, że ostateczna decyzja zawsze należy do MKOl.
Strategia Rozwoju Sportu 2040 jako mapa drogowa
Z Paryża płynie także ważna lekcja społeczna. Według danych omawianych przez MSiT po igrzyskach aż trzy miliony Francuzów więcej zaczęło regularnie uprawiać sport. To tzw. „efekt Paryża”, który polskie władze chciałyby powtórzyć.
Taki impuls mógłby wzmocnić zdrowie publiczne i aktywność lokalną. Dlatego igrzyska postrzegane są nie tylko jako wydarzenie sportowe. W praktyce stają się katalizatorem zmian społecznych.
Trzonem polskiego planu pozostaje Strategia Rozwoju Sportu 2040. Dokument obejmie sport powszechny, edukację fizyczną oraz sport wyczynowy. Przy tym uwzględni szkolenie kadr, infrastrukturę i powiązania z polityką zdrowotną.
Resort nie ukrywa ambicji związanych z organizacją letnich igrzysk w 2040 lub 2044 roku. Wstępna diagnoza wskazuje na odpowiednią bazę infrastrukturalną oraz doświadczenie organizacyjne. Dlatego Strategia Rozwoju Sportu 2040 ma te atuty uporządkować i wzmocnić.
Kluczowe znaczenie ma współpraca międzypaństwowa. Traktat podpisany w maju 2025 roku w Nancy przez Polskę i Francję otwiera drogę do trwałej kooperacji także w obszarze sportu i turystyki. Tym samym wzmacnia on ramy dla dalszych działań.
Równolegle ministerstwo uruchamia ogólnopolskie warsztaty strategiczne. Spotkania odbędą się w Krakowie, Rzeszowie, Gdyni i Poznaniu. Celem jest zebranie wiedzy spoza Warszawy oraz włączenie samorządów i organizacji pozarządowych.
Wątek dyplomacji sportowej łączy się bezpośrednio z celem olimpijskim. Korzeniowski podkreśla, że Francuzi deklarują gotowość współpracy przy budowie wiarygodnej wizji igrzysk w Polsce. Ostatecznie jednak zadecydują spójność programu, realny harmonogram i czytelne dziedzictwo społeczne.
Polska ma dziś szansę połączyć ambicję z pragmatyzmem. Współpraca z Francją, efektywny system rozwoju talentów oraz wykorzystanie „efektu igrzysk” mogą przynieść trwałą zmianę. Dlatego Strategia Rozwoju Sportu 2040 staje się fundamentem nie tylko kandydatury, lecz całego systemu sportu.